عاشقی

X

عاشقی

آنرا که سوز عشق تو آتش به جان زند چون داغ لاله بر دلش از غم نشان زند


	فقط برای تو دل شکسته رو عــزیـــز دل شکسته میشناسه گریه پنهون شب رو نگاه خسته میشناسه حتی اگه هیچی نگی سکوت تو پر از غمه خنده بی رنگ لبات معنی اشک نم نمه \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در شنبه سیزدهم بهمن 1386 \|


	با تمام وجودم دوستت دارم به که گویم غم این قصه ی ویرانی خویش غم شبهای سکوت و دل بارانی خویش گله از هیچ ندارم نکنم شکوه ازو که شدم بنده ی پا بسته و سودایی خویش به کدامین گنه اینگونه مجازات شدم همه دم نالم و سوزم ز پشیمانی خویش من ازاین پس شده ام راوی و گویم همه شب غزل چشم تو و قصه ی نادانی خویش \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در شنبه سیزدهم بهمن 1386 \|


	دنیای عشق اینجوری \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در دوشنبه هشتم بهمن 1386 \|


	نامه های عاشقانه هرچه میکنم نمی توانم دلم را خاموش کنم زیرا این آشیانه ی است که روزگاری پرندگانی نغمه سرا در آن خانه داشتند .وقتی که آخرین پرنده آشیانه را ترک گفته باشد وقتی که نوبت روزهای تلخ و غم انگیز فرارسد به جای مرغان کاکلی برگهای خشک و دانه های برف چرخ زنان برآ ن فرود خواهند آمد. کاش شورها وامید های دل من یکسره در کام ایام فرو روند ودیگر چون نغمه ی پرندگان یادگاری از آنها نماند زیرا آرزو دارم که چون دیگر تپش بالی را در این آشیانه احساس نکنم خوش را به کلی تنها یابم برای یکدم این خیال شیرین در خاطرم می گذرد که شاید برگهای زرد شده چون بالهای پرندگان این آشیانه را در زیر خود گیرند اما خیلی زود احساس میکنم که این برگ ها به جای این آشیان هم اکنون شاعر و ترانه های او رادر زیر خویش گرفته اند دوستار همیشگی تو \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در دوشنبه هشتم بهمن 1386 \|


	وقتی عاشق میشی چشم نداری \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در شنبه ششم بهمن 1386 \|


	عاشقیت در مراسم اعدام \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در شنبه ششم بهمن 1386 \|


	یک پنجره برای دیدن یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد یک پنجره برای من کافیســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ــــ ـــ ــــ ــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــ ـــ ـــ ــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ* ـــــــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــ ــــــ * \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 \|


	شادي را به كوچه هاي زندگي برگردانيم . با محبت به در خانه ي همسايه زنيم و اشكها را از چشمان پر نور دخترك همسايه كه از دوري بابا مي نالد پاك كنيم . در كوچه هاي زندگي گلهاي اميد بكاريم و با دستان پر محبت خود به آنها آب دهيم تا به شكوفه نشتنشان را با چشم دل ببينيم همان گونه كه علي با وجود مظلوميتش از همسايه اش دريغ نكرد ........ وما،بله ماكه ادعاميكنيم شيعه ي اوهستيم نيزبايد اگرمثل اونميتوانيم باشيم به اندازه ي قطره اي در درياي معرفت او بايد او و راه و رسم زندگيش را بشناسيم و درك كنيم كه همه پاكي بود و صفا . وقتي كوچه هاي خلوت و تاريك به كوچه هاي پر مهر و آباد تبديل مي شود كه با پاي دل به ديدار همسايه بروي و آنگه كه دست نوازشت را بر سر طفلكي زيبا ميكشي تا دلش را شاد كني نه با پول و مقام كه با مهر و لطف خود او را مجذوب محبت مي كني و به او مي گويي : تو نيزساز كن نغمه ي باهم بودن را بدون اينكه در نظر بگيري كه ازكجايي وچه رنگ ومسلك وآييني داري . به اميد آن روز كه همه ي پيروان اديان الهي دست به دست هم دهند و بدون نگاه كردن به رنگ پوست و دلبستگي به جا و مكان خود و فقط با تكيه بر او كه تنهاست و آورنده ي همه ي خوبيهاي عالم و آورنده ي همه پيامبران ، كوچه هاي پر ز سكوت و ظلم را به كوچه هاي مهر و وفا تبديل كنند . خدایا تو را می پرستم و تنها تو را دوست دارم خدایا به من قدرتی عطا کن که \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 \|


	کار ما شاید این است که صبح ها وقتی خورشید در می آید ؛ متولد بشویم بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم روی پای تر باران به بلندی محبت برویم کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم ... (سهراب) \|+\| نوشته شده توسط پرویز سهرابی در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 \|